Kilka Polskich Tang · Buenos Aires
Nagrania polskich tang skomponowanych w latach 1930-1940 w wersji argentyńskiej.
Historia projektu
Kiedy przyszła wojna, polskie tango umarło. Przestało się rozwijać i właściwie już nigdy się nie odrodziło. Jednak przed 1939 rokiem Syrena Rekord, polska wytwórnia płyt gramofonowych działająca w Warszawie, wydała ponad dwa tysiące polskich tang. Poza Argentyną tango było chyba najbardziej popularne właśnie w Polsce. Ale kiedy po wojnie Jerzy Petersburski, twórca największych polskich szlagierów tangowych, znalazł się w Buenos Aires, w tamtejszym związku artystów i autorów muzycznych powiedziano mu, że jego tanga to argentyńskie bolera – melodyczne, ale bez wyrazu, podczas gdy tanga argentyńskie, tłumaczono mu, mają inną energię i drapieżność. Od tego czasu zawsze mnie ciekawiło, czy polskie tanga można zaaranżować w stylu argentyńskiego tanga lat 40., bo właśnie okres wojny w Europie był okresem Złotego Wieku tanga w Buenos Aires. Może chciałem pokazać Argentyńczykom, że w Polsce również kochano tango. Może chciałem zatańczyć do piosenek, które znałem z młodości. A może chciałem wydobyć z zapomnienia muzykę, która odeszła, częściowo dlatego, że większość polskich muzyków tanga była pochodzenia żydowskiego i większość z nich zginęła podczas wojny. Pokazać, że Warszawa tańczyła tango w kabaretach i na podwórkach. Stąd wziął się projekt nagrania kilku polskich tang. Ale pomyślałem sobie, że wszystko musi być argentyńskie. Znalazłem kontakt do Victora Nocelli, muzyka z Buenos Aires, który podjął się napisania nowych aranżacji, czasami z bardzo starych i zniszczonych nagrań Astona, Wiery Gran, Faliszewskiego, polskich piosenkarzy tamtego czasu. Uparłem się tylko, aby te tanga śpiewał Roberto, którego kiedyś słyszałem z orkiestrą w Sacramento i zachwyciłem się jego głosem. Jakimś przypadkiem, Victor miał w swoim zespole skrzypaczkę, która znała Roberto, i tak zdobyliśmy go do projektu. Przez kilka miesięcy pracowaliśmy nad aranżacjami. Przetłumaczyłem z polskiego na castellano oryginalne teksty, które Nora Isabel Poggi dopasowała poetycko do muzyki. Okazało się, że jest poetką i ma wyjątkowy słuch muzyczny. Kiedy muzycy spotykali się w upalnym Buenos Aires na próbach, ja siedziałem w mojej ulubionej kawiarni w Pacific Grove, połączonej z księgarnią, piłem cappuccino z dużą ilością piany i wieczorami odtwarzałem fragmenty ich nagrań. I tak powstał ten projekt.
— Piotr J. Flatau
Pięć nagrań
Wybierz tango, włącz nagranie i poznaj jego historię, tekst oraz materiały archiwalne.
Baile en lo de José
Bar "U Grubego Joska" znajdował się przy ulicy Gnojnej w Warszawie i należał do Józefa Ładowskiego. Miejsce to było popularne wśród światka przestępczego i elit Warszawy. "Bal na Gnojnej" jest do tej pory śpiewana przez warszawskie zespoły uliczne. Podobnie jak w Argentynie, wiele piosenek apaszowskich było pisanych dla eleganckich kabaretów. Wnukiem Joska Ładowskiego jest Ron Davis, kanadyjski muzyk jazzowy.
YouTube
Kulisy nagrania i pełna filmowa interpretacja jednego z tang.
Polskie tango w BBC Radio 3
W 44-minutowej audycji Sunday Feature Juliette Bretan śledzi drogę tanga na Wschód — do Warszawy i dalej — oraz niezwykły rozkwit tej muzyki w Polsce międzywojennej. Producentem programu był Mark Burman, a wśród rozmówców znaleźli się m.in. Olga Avigail, Jan Emil Młynarski, Beth Holmgren, Marcin Masecki, Katarzyna Zimek i Piotr J. Flatau. W finale Piotr opowiada o projekcie polskich tang w argentyńskiej aranżacji, a jedno z tych nagrań pojawia się w audycji.
Posłuchaj audycji w BBC ↗Buenos Aires · Pacific Grove
Muzyk i pianista z Buenos Aires. Przygotował nowe, argentyńskie aranżacje polskich tang, często na podstawie bardzo starych nagrań.
Dopasowała hiszpańskie przekłady do muzyki, zachowując ich poetycki i śpiewny charakter.
Wyjątkowy głos projektu.
ION · Buenos Aires
